حديث معتبر شيعه از تفسير وى بسيارى نقل گرديده است . منابع : الاستبصار ، 1 / 442 ؛ تنقيح المقال ، 1 / 127 ؛ تهذيب الاحكام ، 3 / 256 به بعد ؛ تفسير قمى ، 1 / 388 ؛ جامع الرواة ، 1 / 91 ؛ الرواشح السماوية فى شرح الاحاديث الاماميه ، 56 ؛ رجال ، ابن داوود ، 55 ؛ رجال ، شيخ طوسى ، 147 ؛ رجال ، نجاشى ، 1 / 109 - 110 ؛ الخلاصة ، علامه حلى ، 199 ؛ الفهرست ، شيخ طوسى ، 55 ؛ معجم رجال الحديث ، 3 / 185 - 187 ؛ من لا يحضره الفقيه ، 4 / 254 ؛ ميزان الاعتدال ، 1 / 231 . تفسير الاعمش ، از ابو محمد سليمان ( 61 - 148 يا 149 ق ) فرزند مهران الاعمش اسدى كاهلى از اكابر مفسران و خواص اصحاب امام محمد باقر ( ع ) و از قاريان مشهور شيعه . ابن سعد در الطبقات الكبرى او را اعرف مردم در تفسير و فنون قرآن مىخواند سپس اضافه كرده است كه ابو حيّان تيمى قرآنى را با خود داشت كه آن را بر اعمش عرضه مىكرد و تصحيح مىنمود بر قرأات او و اين صحيح‌ترين مصاحف بود . ابن عماد حنبلى او را در كتاب خود شذرات از شيوخ محدثين كوفه و عالم رئيس مىخواند كه سند 1300 حديث در تفسير و ساير موارد به او منتهى مىگردد . تفسير اعمش به زبان عربى و شيوهء روائى است و منقولاتى از آن در بسيارى از تفسيرهاى سنى و شيعه آمده است كه در فضائل حضرت امير المؤمنين على بن ابى طالب ( ع ) و خاندان عصمت و طهارت مىباشد . مانند تفسير آيهء 37 سورهء بقره « فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ فَتابَ عَلَيْهِ » اعمش از ابى صالح از ابن عباس روايت مىكند كه چون آدم دچار خطيئه شد جبرئيل به او تعليم كرد كه خداوند را به حق خمسهء طيبه سوگند دهد تا بخشوده شود و او چنين كرد پس بخشوده شد . منابع : الاعلام ، 3 / 135 ؛ تاريخ بغداد ، 3 / 13 ؛ تذكرة الحفاظ ، 1 / 154 ؛ تفسير فرات الكوفى ، 57 ؛ تفسير القمى ، 2 / 381 ؛ تهذيب التهذيب ، 4 / 195 ؛ خدمات متقابل اسلام و ايران ، 456 ؛ حلية الاولياء ، 46 ؛ خلاصة التهذيب ، 155 ؛ رجال ، شيخ طوسى ، 206 ؛ رجال ، ابن داوود ، 177 ؛ ريحانة الادب ، 1 / 154 ؛ جامع